تبلیغات
محــــــــــذور - تا نگرید طفل...
محــــــــــذور

دل نوشته های یک: بر حذر داشته شده

                                                    تانگرید طفل...

چرخ گردون گشت و گشت

قرن ها از رفتن یوسف گذشت

                             ای دریغ

سوی کنعان برنگشت؛

از همان روزی که یوسف را برادر ها به چاه انداختند

از همان روزی که بازی را به شیطان باختند

از همان روزی که با ساز و دهل آوای غم بنواختند

دیگر از کنعانیان آواز شادی برنخاست

روزشان شب گشت و در هجران نور

زندگی شد سوت و کور

چشمهاشان کور کور

ماه پشت ابر بود

ماه پشت ابر بود اما کسی طالب نبود

بر سیاهی های دل هاشان کسی غالب نبود

یوسف اما بهر آن ها می گریست

بهر آن بی ساربان ها می گریست

گر چه یوسف از لب کنعانیان یکدم نمی افتاد، لیک؛

قلبشان سمت دگر بود و به هر غم می تپید

یوسف اما قلبشان را کار داشت

ورنه او صدها هزاران چشم ماتم­ بار داشت...!

...........

ای عزیزان؛

ای برادر های یوسف؛

                         تشنگان؛

ای گنه کاران یوسف را به چاه انداخته؛

                                      کنعانیان؛

اندکی باید تامّل کرد و دید

از چه یوسف بر نمی گردد، چرا؟!

صبح تا شب از چه می گوییم از او

                    اما نمی بینیم ما؟!

پاسخ این پرسش اما ساده است...

تا نگرید طفل کی نوشد لبن؟

منجی کنعانیان در انتظار قلب ماست

ای برادر، خواهرم؛

قلب مضطر چاره ی کارست و بس!

ورنه یوسف برنمی گردد به سودای هوس

ورنه یوسف برنمی گردد به گفتار و سخن

یوسف از افواه ما دیگر نمی خواهد «بیا یابن الحسن»!!!

یوسف گمگشته باز آید به کنعان مردمان

کلبه ی احزان شود روزی گلستان مردمان

یوسف اما یار می خواهد در این شهر ستیز...

با عمل باید به سوی او شتافت

با زبان دیگر نمی گردد تمیز

گوشه های خاکی بیت الحزن

با سخن کنعان مهیّا نیست بهر یاسمن

بس کنید ای بی مروت ها دگر فضل سخن!

یوسف از افواه ما دیگر نمی خواهد «بیا یابن الحسن»!!!

تا نگرید طفل کی نوشد لبن؟

تا نگرید طفل کی نوشد لبن؟

...


پ.ن: بند اول این شعر، الهام گرفته از این شعر فریدون مشیری است.
نوشته شد در 12 بهمن 90 ساعت 20:53 علی کریمی دیـــــدگاه |



دستنوشته های یک حاضر شده محضور